Stopgezet en nieuwe voornemens

Uit mijn notities:

25 augustus 2021 18:58

Stopgezet.

Vannacht toen ik naar de wc moest schoot “het” me in de rug.

26 augustus 2021 18:25 uur

Koud
Moe geworden
Pijn bijna over
Ik wil zo anders
Keuzes

12 september 2021 14:01 uur

Ik zit lekker buiten, de zon is weer gaan schijnen. Ik ben terug van een (korte) wandeling. Dichtbij, maar weer een fijne mindfulle wandeling. Hoe ik op het idee kwam weet ik niet, maar ik plukte uitgebloeide bloemen en grassen. Het was lang geleden dat ik zo wandelde. Ik wandelde niet veel deze zomer. Wel twee etappes Pieterpad, wel een aandachtswandeling, een paar keer met een vriendin, een klein rondje (omdat het te warm was) over de heide, maar verder af en toe korte stukjes naar de supermarkt of bibliotheek. Wel fietste ik iets meer.

Op dagen zonder afspraken zat ik veel, las en puzzelde veel en ook mijn schermtijd werd langer. Daarnaast had ik veel afspraken: ik ging een week naar Schiermonnikoog, en was daar de laatste dagen met vriendin M. samen. Ik logeerde bij vriendin C. in Amsterdam en ging daar naar 2 museums. Ook ging ik een weekend naar een camping met mijn jongste dochter, hing lekker 2 dagen op de bank met mijn middelste dochter, deed een yoga workshop met 2 dochters, en verder zag ik mijn kinderen en ouders meer. Mijn vrijwilligerswerk ging door in de zomervakantie. En zo kan ik nog meer opsommen wat ik allemaal deed vanaf eind juni.

Het was veel, maar ik nam toch mijn rustmomenten? Ik besloot zelfs te stoppen met mijn planner. Die had ik niet meer nodig!

En toen: schoot het me in mijn rug ’s nachts bij het opstaan om naar de wc te gaan. Ik had zoveel pijn dat ik kruipend naar de wc ging en ik ben zelfs even flauwgevallen toen. Ik ben daar erg van geschrokken, zegde mij 2 afspraken voor die dag af en lag met pijnstillers in bed de hele ochtend. De pijn werd gelukkig wel weer minder na een paar dagen maar ik was nog lang extra moe en was ook emotioneel, ik huilde veel vaker en vond het saai worden, met minder afspraken. Ook die vermoeidheid en (daardoor?) emotionele momenten werd steeds minder.

Ik dacht veel na de afgelopen weken over hoe nu weer verder. Niet teveel maar ook niet te weinig afspraken. Meer dagen zonder afspraken inplannen. Meer wandelen. En weer verder gaan met mijn planner. Hierdoor sta ik meer bij mijn planning stil en zet ik ook dagelijks mijn intentie voor de dag. Ook kijk ik aan het eind van de dag en week terug op de dag / week. Ik dacht het wel weer zonder te kunnen maar misschien is plannen, al wil ik het liever niet, de manier voor mij om zo goed mogelijk te leven?

Hoe plan jij jouw dagen? Laat je het lopen zoals je dag komt, gebruik je een agenda of planner of maak je lijstjes? Waaraan merk jij dat je teveel hebt gedaan?

Niets is niet niets

Na 3 (ongepland) volle dagen nam ik me voor vandaag niets te doen. Ik maakte "alleen maar" een lijstje met wat ik "wilde" doen. Ik heb geleerd in al die jaren dat niet alles moet en dat het anders voelt om niet "ik moet" maar "ik wil" te schrijven. Ja, dat voelt wel anders, maar in een paar minuten werd het wel een lang "ik wil" lijstje. Inmiddels heb ik af wel wat kunnen afstrepen. En de rest, dat kan ook morgen wel, bedacht ik me tijdens het opschrijven. Want morgen heb ik ook geen afspraken meer. 

Wat niet meer op mijn lijstjes voorkomt is: bloggen. Toch blijft bloggen wel in mijn hoofd zitten. Ik volg zelf een 10 tal blogs en merk dat ik me wel eens ongerust maak als een blogster een tijd of nooit meer iets laat horen. Ook vond ik het jammer als iemand stopte met bloggen. Hoe zou het zijn met...? vroeg ik me dan wel eens af. Dus nam ik me voor om als ik echt zou stoppen, een afscheidsblog te schrijven. Dat heb ik zelfs overwogen, maar zoals jullie zien komt er toch weer eens spontaan het idee om te gaan bloggen. Ja, en het kan best ook zo zijn dat ik hierna weer een tijd niet meer blog en weer wat minder vaak reageer op blogs die ik lees. Ik zie wel, en jullie ook!

Doe jij ook wel vaker "niets"? Wat doe jij dan?

Gelezen: Hersenschorsing

Nadat ik mijn hersenbloeding kreeg heb ik veel blogs, nieuwsbrieven, internetartikelen en boeken over NAH (niet aangeboren hersenletsel) gelezen. Ik zocht hierin tips, toekomst verwachtingen en herkenning. Naarmate de tijd verstreek, las en zocht ik minder op over hersenletsel. Maar het boek van Margot kwam ik wel verschillende keren tegen en ook zag ik een interview met haar en werd daardoor nieuwsgierig naar haar boek.

Samenvatting van de inhoud van het boek Hersenschorsing

Ik las het boek met veel herkenning maar ook met af en toe een lach en een traan. Margot schrijft duidelijk, bondig en met humor over wat zij meemaakt na haar ongeluk.

Hersenletsel is niet te vergelijken, omdat de plek waarin het hersenletsel is ontstaan bepalend is voor wat de gevolgen zijn van dit letsel. Overprikkeling en vermoeidheid zijn (onzichtbare) gevolgen waar iedereen met NAH last van heeft. Maar al is iedere situatie niet hetzelfde, toch zou ik je dit boek aanraden omdat je hierdoor wel een idee krijgt van hoe hersenletsel je leven kan beïnvloeden. En als je zelf hersenletsel hebt dan zul je vast situaties herkennen.

in 250 blz beschrijft Margot over een periode van bijna 2 jaar na haar hersenletsel. Het zijn meestal korte stukjes, dus ook goed leesbaar als je moeite met lezen hebt na je hersenletsel.

Margot schrijft over de gevolgen van haar hersenletsel, over haar revalidatie, over haar reïntegratie in haar werk, over de tips die zij krijgt van allerlei deskundigen en ook over mogelijke behandelingen. Zij schrijft niet over de financiële gevolgen van haar ziekteperiode.

In het hoofdstuk “Laatste dag” schrijft ze over de laatste opname van Toren-C die zij maakte. Daarin zingt ze ook het liedje “My favoriete Things” uit de Sound of Musical:

‘Als je bang bent, haal dan adem

Geef de dag je groet

Laat je zorgen overwaaien

Dan komt alles goed’

Ik had nooit naar Toren-C gekeken maar heb wel deze uitzending teruggekeken. Wat fijn voor Margot dat ze dit werk, met de nodige rustperiodes tussendoor, weer kan doen.

Afsluitend schrijft Margot: “Ik ben er nog niet, maar ik kom er wel”.

Hoe gaat het met mij, 4 jaar na mijn hersenbloeding?

Vorige week deed ik weer mee met mijn maandelijkse aandachtswandeling. We waren met zijn drieën. Ik had S. al bijna een jaar niet gezien. “Hoe gaat het?”  vroeg ze me. Ik antwoordde “Goed”, wat op dat moment ook zo was. “Naar omstandigheden”?, reageerde ze. “Nee, dat zeg ik nooit meer”, zei ik.

Ik bleef hierover nadenken die dag. Ik vond de vraag “Hoe gaat het?” erg lastig toen ik net mijn hersenbloeding had gehad. Wilde de vrager horen hoe het met mij op dat moment ging? Of wilden ze horen wat mijn klachten waren, wat de dokter gezegd had, hoe mijn herstel verliep, hoe de revalidatie ging, of ik alweer werkte etc? Er was zoveel te vertellen toen. Maar wilde ik dat delen op dat moment? Of op die plek? Als ik boodschappen deed was dat genoeg voor me, dat kostte toen zoveel energie, ik had dan geen behoefte aan een gesprekje tussendoor. Als ik ging wandelen had ik geen behoefte aan een ongepland gesprek met een buurvrouw.

Nu gaan de gesprekken meestal niet meer over mijn hersenbloeding en mijn leven daarna. De gesprekken gaan nu over hoe het nu met mij gaat, en ook over wat er is gebeurd in de tijd dat we elkaar niet gezien hebben. En ook, zeker ook, over hoe het gaat met degene met wie ik afgesproken heb of die ik tegenkom.

Ik heb het ook wel over mijn vermoeidheid, hoofdpijn of over de dingen die na mijn hersenbloeding anders / moeilijker gaan. Maar dat zijn geen hoofdonderwerpen meer.

In gesprekken met nieuwe mensen die ik leer kennen noem ik mijn hersenletsel niet altijd. Niet bewust hoor, maar als er gevraagd wordt “wat voor werk ik doe of hoe ik mijn dag vul” noem ik het wel, al zeg ik dan meer: “ik doe vrijwilligerswerk, want ik ben afgekeurd”. Ik laat het aan de ander over of ze door willen vragen.

Vandaag deed ik mee aan een “wandeling met een onbekende”. Tijdens de wandeling stond ik af en toe even stil om de route te bekijken: “Ik kan niet lopen en de route lezen tegelijk”, zei ik de eerste keer. Ja, zo is het, en er werd niet eens op gereageerd.

Concluderend houd ik steeds meer rekening met de andere manier waarop ik nu moet leven en met wat ik niet meer kan. Echt nadenken hierover hoef ik niet meer na 4 jaar. Ik pas de tips die ik tijdens mijn revalidatie en de cursussen erna heb geleerd steeds meer onbewust toe. Helaas gaat het soms ook wel fout, vooral als ik erg lekker in flow aan het werk ben of een leuk gesprek heb. Dan voel ik pas te laat dat het teveel was en moet ik meer rust inplannen.

Winkelen zonder afspraak

Toen ik vorige week hoorde dat we weer mochten winkelen zonder afspraak, wist ik meteen naar welke winkel ik als eerste zou gaan: de boekwinkel. Wat was het fijn om weer rond te kijken in de boekwinkel, wat heb ik dit gemist! Ik las wel boeken die ik reserveerde bij de bibliotheek, boeken koop ik zelfs bijna nooit, maar het rondkijken in de boekwinkel of bibliotheek miste ik heel erg. Het was ook nog eens erg rustig in de boekwinkel, en muziek wordt daar gelukkig niet gedraaid, voor mij daarom een goed uitje. Even weg van huis waar mijn nieuwe bovenburen aan het klussen zijn met de nodige lawaaioverlast.

De boeken die ik kocht heb ik al gelezen, toch kocht ik ze allebei. Ik kocht één boek van geld dat ik kreeg voor mijn verjaardag en het andere boek kocht ik voor een vriendin. Ook kocht ik een puzzelblok. Het vorige boekje met logische puzzels heb ik al bijna vol, een paar puzzels lukken mij niet, maar ik maakte ook een aantal puzzels nog een keer. Ik schrijf deze over in een schriftje en maak ze dan nog een keer, ook als ze de eerste keer niet lukten omdat ik mijn aandacht er niet bij kon houden en daardoor fouten maakte.

Ook kocht ik leuke kaartjes. Ik heb vaker bij de supermarkten kaartjes gekocht, maar in deze boekwinkel verkopen ze heel andere, mooiere kaartjes.

Het is fijn dat we nu zonder afspraak of bestelling bij winkels langs kunnen gaan. Toch heb ik het niet zo gemist, ik ben niet zo’n shopper. Mij maak je niet blij met een prijs om gratis te mogen shoppen (oké, wel in een boekenwinkel). Wel kijk ik graag rond in een kringloopwinkel, al is dat pas vorig jaar rondom mijn verhuizing een favoriete winkel geworden. Ook online shoppen vind ik niet fijn, ik wil liever een boek inkijken, de stof van een kledingstuk voelen, de kleur in het echt zien. Ik kocht de afgelopen maanden alleen een waterkoker online, omdat de vorige kapot was gegaan. Helaas viel de kleur mij tegen en het model was net iets anders dan de vorige van hetzelfde merk.

Het is daarom fijn dat de winkels nu echt open zijn, al zal je mij niet vaak in andere winkels dan supermarkten en drogisten zien.

Ben jij blij dat je zonder afspraak kunt gaan winkelen? Welke winkel heb je het meest gemist? En welk boek denk je dat ik cadeau ga geven en welk boek heb ik voor mijzelf gekocht?

En als laatste: Over welk boek zou je meer willen weten? Misschien schrijf ik nog een recensie.

Weer met de trein – Pieterpad 6e etappe

Vandaag ga ik weer een stuk Pieterpad wandelen! Het is alweer 5 maanden geleden dat ik dat deed. En ook bijna 5 maanden geleden dat ik met de trein reisde. Het voelde tot nu toe niet goed om voor wandelen of een vriendinnen bezoek het OV te nemen. Maar de corona beperkingen duren nu al zo lang en als ik auto kon rijden kon ik wel nieuwe plekken ontdekken… Helemaal 100% goed voelt mijn beslissing dus nog niet. Ik voelde me op het perron, wachtend op de trein, een beetje emotioneel. Wat heb ik dit gemist!

En wat heb ik een mooie dag gekozen om weer te gaan wandelen. Het is beter weer dan gisteren voorspeld werd.

Vervolg:

Helaas het weer was niet zo goed als op de vorige foto. Ik heb wel meer dan 5 sneeuw- of hagelbuien gehad. Gelukkig duurden deze niet lang en kwam de zon wel weer snel terug:

Het was niet druk, ook niet in de trein en de bussen reden bijna alleen voor mij! Ik genoot van de rust en van de weidsheid van de mooie natuur:

Helaas, de bus terug was net langs geweest toen ik bij de bushalte kwam. Ik moest 50 minuten wachten, dat was minder leuk met de kou en hagelbuien. Gelukkig had ik een boek bij me.

Eenmaal thuis was ik doodmoe van deze dag. Met fijne herinneringen aan een mooie dag viel ik snel in slaap.

Op deze mooie plek lunchte ik

Onzichtbare gevolgen van hersenletsel

Op 21 maart begon ik met deze blog. Het was die week Brain Awareness Week. Het thema van deze week was: De onzichtbare gevolgen van hersenletsel. Ik las die week een aantal blogs hierover en dacht daardoor weer meer na over de gevolgen waar ik last van heb. Ik heb hier al vaker over geschreven, helaas is het me nog niet gelukt om de zoekfunctie in te bouwen in dit blog, zodat je deze artikelen nog niet kunt opzoeken.

Overprikkeling en vermoeidheid zijn de onzichtbare gevolgen waar ik het meeste last van heb na de hersenbloeding die ik bijna 4 jaar geleden kreeg. De afgelopen weken werd ik hier weer meer mee geconfronteerd omdat mijn woonomgeving steeds luidruchtiger werd. Overdag wordt regelmatig geklust in het appartement boven me en mijn onderburen gamen ’s avonds steeds meer. Ook het heerlijke warme weer is ook niet altijd goed voor me.

Naast dat ik niet goed meer tegen de warmte en het felle zonlicht kan, is er ook veel meer te horen buiten. Buren die met elkaar praten of zelfs heel hard een telefoongesprek houden, sportende mensen in het park vlakbij, allerlei klus- en tuinmachines. Ook de snelweg hoor ik beter buiten. En daar tussendoor kwetteren de vogels ook nog veel meer. Dat zijn geluiden waar ik wel veel van geniet, maar in combinatie met de andere geluiden is het me soms teveel.

Lezen lukt nog wel in dit lawaai, maar is wel vermoeiend. Maar bij puzzelen gaat het vaak wel fout. Bijna geen enkele logische puzzel die ik doe, komt goed uit. Halverwege merk ik al dat ik fouten maak. Toch blijf ik puzzelen, ik vind het zo leuk om te doen. Ook wil ik mezelf nog steeds mentaal uitdagen.

Om de drukke momenten te compenseren rust ik nu veel vaker. Ook mediteren doe ik meer. Ook wandel ik vaker in de bossen wat verder van huis.

Wil je meer lezen over overprikkeling bij hersenletsel, lees dan deze blog:

Stiltedag en een dag met heel veel lawaai

Gisteren zat ik te appen met twee vriendinnen. De een vertelde dat zij komend weekend een stilteweekend thuis ging houden, en de ander zegde onze afspraak voor die dag af. Ik had dus ineens een dag, nou ja, een halve dag vrij. En bedacht dat ik wel eens een stiltedag kon houden die dag.

Net als het stilteweekend in Terschelling, waarover ik al eens blogde, gebruikte ik mijn telefoon alleen als horloge (ik heb geen klok in huis) en deed dingen waarbij geen wifi nodig is. Dat is best wennen, zo las ik een boek en ik las over concerten van Bach. Even opzoeken, is dan mijn gedachte. Dat mocht dan van mezelf wel, alleen maar muziek luisteren. Maar verder gebruikte ik mijn telefoon niet. Ook begon ik met een nieuwe legpuzzel, maakte een Sudoku, schreef in mijn dagboek en at met aandacht mijn lunch. Voor yoga of meditatie, wat ik ook van plan was had ik geen tijd meer, want ik sliep zelfs twee keer in deze stiltetijd. Dat had ik wel nodig, na een slechte nacht en een drukke week.

Ik vond het fijn, maar wel onwennig om zo gewoon thuis mijn rust te nemen. Vooral onwennig was het om mijn telefoon niet te pakken. Ik vind dat ik wel vaak “even” mijn telefoon pak, en dat geeft ook onrust soms.

Voor vandaag had ik nog geen plannen. Lekker verder uitrusten had ik graag gedaan, maar helaas, om kwart over 7 kwamen een paar klusjesmannen hard pratend en stampend het trappenhuis binnen met allerlei sloopmateriaal. Het lawaai bleef en dik een uur later trilden zij de tegels van het appartement boven mij eruit. Daar helpt zelfs een noice-reducing koptelefoon niet tegen, en ik besloot de rest van de dag weg te gaan. Gelukkig wonen mijn ouders dichtbij en kan ik daar altijd heen. Toen ik thuis was van een rondje bibliotheek en supermarkt, door de regen, gingen de klusjesmannen net weg. Heel fijn, weer rust in huis. Maar de komende weken zal er nog veel overlast zijn, het hele appartement wordt opgeknapt.

Puzzelen

… de ware, verslaafde, puzzelaar trekt zich onder alle omstandigheden en in alle gezelschappen terug binnen de wit-zwarte geblokte ruimte van het magische vierkant…

Ik moest lachen toen ik dit las op de achterkant van het 2e Prisma PUZZLE-boek, uitgegeven in 1953.

Waar doet je dit aan denken? En trek jij je ook onder alle omstandigheden en in ieder gezelschap terug achter je schermpje?

Ik probeer om niet op elk moment dat ik moet wachten, in de rij bij de supermarkt, bij de bushalte (wanneer stond ik daar voor het laatst?) of op ieder ander wachtmoment, meteen mijn telefoon te pakken. Dat was zo een gewoonte geworden om dan “even” te kijken of ik een berichtje of mailtje heb. Ik doe dat minder besef ik me nu. Ik wacht en kijk om me heen, of juist niet en let dan even op mijn ademhaling.

Maar, als ik ga zitten pak ik wel heel snel mijn telefoon, al lees ik nu wel weer meer en… puzzel ik weer meer!

Het liefst doe ik logische puzzels of andere puzzels met cijfers, zoals de puzzel op de afbeelding. Op papier vind ik dat fijner, maar toch speel ik wel calcudoku’s op internet. Op internet is zoveel te vinden aan puzzels of spelletjes! De afgelopen weken speelde ik ook meer, patience-achtig, spelletjes. Maar nu ik veel buiten zit met dit mooie weer niet meer. Al is dat ook omdat het scherm van mijn laptop zo schittert in de zon…. Ook legpuzzels zijn buiten niet gemakkelijk, al heb ik wel een puzzel met kleine stukjes die ik op een dienblad kan maken.

Genieten van het mooie weer

Maandag begon ik met een blog, maar toen lukte het niet om meer foto’s bij te voegen en toen ik thuis kwam vergat ik verder te schrijven. Ik schreef:

“Dit blog schrijf ik terwijl ik op dit heerlijke plekje aan het water zit, een waterig zonnetje schijnt in mijn ogen, de wind waait in mijn gezicht en ik hoor de ganzen achter me en een klein vogeltje rechts van me. Onvoorstelbaar dat we vorige week nog door de glibberige sneeuw liepen!

Zondag was ik met mijn jongste dochter ook bij de IJssel, toen voelde het bijna als zomer! We zagen al mensen langsfietsen met korte broek aan en met blote armen!

Ook wandelde ik gisteren met vriendin C. naar het hoge water en het bos daar vlakbij. We namen allebei iets voor een picknick mee en gelukkig konden we een vrije picknicktafel vinden. Want mooi weer, leuk, maar om nu op de grond te gaan zitten, daar was het nog te koud voor.

En verder liep ik ook iedere dag, maar dan korter en dichtbij huis. Ik genoot van de bolletjes die overal de grond uit komen en van de knoppen en bloesems in de struiken. Wat is het toch bijzonder elk jaar, al dat nieuwe leven!